Thessaloniki, νέα, αγγελίες, Θεσσαλονίκη οδηγός
αγοράς, πολιτιστικά, έξοδος, εκπαίδευση, καιρός, εργασία, τουρισμος, χρησιμα τηλ.

   
Συνάψεις    

 ΣΥΝΑΨΕΙΣ

o επιστροφή


Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα
(18-8-2004)

Όταν ο σκοπός είναι ο εξευτελισμός μίας χώρας, κάθε μέσο είναι νόμιμο. "Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς μωρό μου..." που θα έλεγε κι ο Τζίμης.
Πρόκειται για πόλεμο με τα όπλα της ενημέρωσης και της (παρα)πληροφόρησης των Μαζών.
Είναι δύσπεπτο, ακόμη και πόνο κατά την κατάποση δημιουργεί ένα τέτοιο πιάτο ιστορίας, πολιτισμού. Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι η ίδια η ιστορία και η κληρονομιά ενός τόπου. Το πραγματικό πρόβλημα είναι όταν υπάρχει συνέχεια αυτής της ιστορίας. Όταν υπάρχουν χιλιάδες χρόνια μετά, άνθρωποι οι οποίοι μιλούν την ίδια γλώσσα, άνθρωποι που είναι σε θέση να καταλάβουν τις επιγραφές στα άπειρα συντρίμμια που ακόμη στέκονται εντός και εκτός της επικράτειας της σύγχρονης χώρας. Ανθρωποι, ακόμη και αμόρφωτοι μεταξύ αυτών, οι οποίοι ξέρουν το "γνώθι σ' αυτόν" και το "παν μέτρον άριστον" (κι ας μην καταφέρνουν πάντα να τα εφαρμόσουν), γιατί μ' αυτά γεννιούνται και μεγαλώνουν.
Για όλους τους ξένους, είναι πολύ όμορφο πράγμα και αναγνωρίζεται η αξία ενός πολιτισμού. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι ο πολιτισμός αυτός να έχει εξαλειφθεί και να καλύπτεται από ένα πέπλο μυστηρίου.
Όντως, μεγάλοι πολιτισμοί όπως π.χ. ο Αιγυπτιακός προκαλούν ακόμη και σήμερα το θαυμασμό του κόσμου και των αρχαιολόγων. Πώς και γιατί έγιναν οι πυραμίδες και πάει λέγοντας. Το περίεργο, με το δικό μας πολιτισμό είναι ότι έχει αφήσει μνημεία, αλλά και κείμενα όλων των ειδών. Υπάρχουν στοιχεία πολλά για τον πολιτισμό αυτό, ώστε να μην αποτελεί μυστήριο. Γνωρίζουμε την ιστορία του, τη μυθολογία του τόπου, τη θρησκεία του, τα επιτεύγματά του στις επιστήμες και στη φιλοσοφία. Έχει καταντήσει κάπως βαρετή η φράση: "δώσαμε τα φώτα του δυτικού πολιτισμού".
Η γλώσσα του πολιτισμού αυτού δε χρησιμοποιήθηκε για τη μέτρηση χωραφιών μόνο, ούτε μόνο για τον υπολογισμό των φόρων. Χρησιμοποιήθηκε για την ανάπτυξη ιδεών και για τη δημιουργία τέχνης, την καταγραφή ιστορίας, την επιστημονική προσέγγιση του κόσμου, τη λογοτεχνία, την ποίηση, το θέατρο, τον αθλητισμό. Χρησιμοποιήθηκε για να δώσει σε όλο τον κόσμο και όλες τις γλώσσες, όχι απλά λέξεις αλλά έννοιες.
"Ξυπνήσαμε με ένα αρχαίο κεφάλι αγάλματος στο χέρι μας, και δεν ξέρουμε πού να το ακουμπήσουμε". Είναι, όντως, βαρύ και δυστυχώς, ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούμε να το αντιμετωπίσουμε κατευθύνεται από λάθος κίνητρα, δικά μας και ξένα.
Ασχολούμαστε περισσότερο με το τι λένε οι άλλοι για μας, παρά με το τι θέλουμε και πιστεύουμε οι ίδιοι για τους εαυτούς μας. Φανταστείτε τις χώρες σαν ανθρώπους, με προσωπικότητα, βιογραφικό και συμπεριφορά. Τι άνθρωπος θα θέλατε να είστε; Δεν είναι λίγο βαρετό, να σε πετροβολούν (γιατί έχεις καρπούς), κι εσύ να σαμποτάρεις τον εαυτό σου για να ανταποκριθείς στις προσδοκίες τους;
Συγκλονίστηκε ο κόσμος, όταν οι Έλληνες φίλαθλοι τραγουδούσαν με τόσο πάθος των εθνικό μας ύμνο στο Euro 2004. Κι αυτό δεν είχε σχέση με κανέναν εθνικιστικό ή παρόμοιο σκοπό: ένα αθλητικό γεγονός έδωσε στους Έλληνες την ευκαιρία να φωνάξουν "Ελλάς", να κρατήσουν τη σημαία και να νιώσουν περήφανοι χωρίς να τους πουν εθνικιστές. Το ίδιο, βέβαια, συμβαίνει καθημερινά σε άλλες χώρες (βλέπε Η.Π.Α, με τον πρόεδρό της, ο οποίος διαρκώς έχει καρφιτσωμένο pin με τη σημαία του "έθνους" του στο πέτο - οι δικοί μας ντρέπονται;). Είναι πραγματικά περίεργο πώς έγινε στον τόπο που ζούμε να κυριαρχεί η μιζέρια, το διαρκές αίσθημα κατωτερότητας και ο αλληλοσπαραγμός. Είναι ίσως, το μοναδικό στοιχείο που αποδεικνύει ότι έχουμε άμεση σχέση με τους προγόνους μας και καταγόμαστε απ' αυτούς: πάντα μα πάντα, τα μεγάλα λάθη γίνονταν από εμάς του ίδιους: εξορίσαμε τον Αριστείδη, φαρμακώσαμε το Σωκράτη, Εφιάλτης πρόδωσε τους 300, η κερκόπορτα άνοιξε από ελληνικό χέρι, φυλακίσαμε τον Κολοκοτρώνη, Μικρασιατική Καταστροφή, Κύπρος...ας ελπίσουμε ότι κάποτε θα σταματήσει.
Για να γίνει αυτό χρειάζεται να κατανοήσουμε την κατάσταση της σύγχρονης διεθνούς σκηνής. Είναι θέμα ταξικό, καθώς οι "ισχυρές" δυνάμεις της εποχής που ζούμε, τέτοιες αξίες είχαν και έχουν ακόμη. Προσφωνούνται με τίτλους και διακοσμητικά χρησιμοποιούν την έννοια της δημοκρατίας, απέκτησαν τον πλούτο τους με την αφαίμαξη πολιτισμών - αποικιών και αντλούν την αξία τους κυριολεκτικά και ηθικά από κακουργήματα εις βάρος άλλων λαών.
Όπως ο κάθε εγκληματίας, κατά βάθος γνωρίζει ότι οι πράξεις του δεν είναι σωστές, έτσι κι εκείνοι προσπαθούν να διατηρήσουν το κύρος τους με τη λασπολογία, στρέφουν αλλού την προσοχή για να κρύψουν τη δική τους κενότητα. Πώς θα συμπεριφερόσασταν σε έναν εγκληματία και κατά πόσο θα σας ενδιέφερε η γνώμη του; ...και φτάσαμε να ζητιανεύουμε τα γλυπτά μας και εκείνοι, λέει, να μη μας τα δίνουν... 
Δε συγχωρείται εύκολα η διάθεση αισθητηρίου και γνώσης του δικαίου και της αδικίας στην ψυχή κάθε Έλληνα. Δε συγχωρείται η σιωπή κατά την παρέλαση της ομάδας του Ισραήλ, δε συγχωρούνται οι ζητωκραυγές και τα χειροκροτήματα στις ομάδες της Παλαιστίνης και του Ιράκ (πότε έγινε αυτό ξανά σε παγκόσμια διοργάνωση;). Γνωρίζοντας πλέον ότι τελικά δεν καταφέραμε να μην "την πληρώσουμε" θα έπρεπε να είχαμε καλέσει και τον Fidel Castro που του απαγορεύτηκε (από ποιον;) να παρακολουθήσει τους Αγώνες. Θα έπρεπε, επίσης, να απαγορεύσουμε στην ομάδα μπάσκετ των Η.Π.Α. να συμμετέχει (γιατί γι' αυτούς δεν ισχύουν οι κανονισμοί αντι-ντόπιγκ).
Τι άλλο χειρότερο θα παθαίναμε; Αφού κάναμε το λάθος και φτιάξαμε εγκαταστάσεις πλήρεις και πέρα των προσδοκιών τους; Αφού υπενθυμίσαμε στην τελετή έναρξης ότι εδώ δεν είναι απλά ένας χώρος στον οποίο "βρέθηκαν αρχαία", αλλά ότι αυτά είναι τα δικά μας αρχαία; Τι μεγαλύτερη ύβρις;
Θα έπρεπε περισσότερο να γελάμε μαζί τους, παρά να οργιζόμαστε. Πέτυχαν να αφαιρέσουν δύο μετάλλια από την Ελλάδα, με τρόπο που θυμίζει τα μικρά παιδιά, τα οποία όχι απλά προσπαθούν να κλέψουν στο παιχνίδι για να βγουν πρώτα. Ακόμη χειρότερα: σαν τα παιδιά που δε γνωρίζουν ότι η διάκριση δεν είναι θέμα μεταλλίου ή κυπέλλου, αλλά εκπροσωπείται απ' αυτά. Η διάκριση στέκει μόνη της, ένα βραβείο-κύπελλο μπορεί να το αγοράσει οποιοσδήποτε, να χαράξει επάνω ό,τι θέλει και να το καμαρώνει μόνος του.
Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς την μόνο αρνητική ενασχόληση των ξένων με ό,τι στραβό μπορεί να βρει κανείς ή να εφεύρει εδώ κι ένα εξάμηνο; Πότε ξανά έχει συμβεί κάτι τέτοιο; Πότε ξανά ασχολήθηκαν οι ξένοι με την ποιότητα του στυλό που έδωσε ως δώρο η Αθήνα 2004 στους δημοσιογράφους; Πότε ξανά ασχολήθηκε δημοσιογράφος με την ύπαρξη σκόνης σε εξωτερικό χώρο αθλητικών εγκαταστάσεων; Και το απίστευτο, βέβαια, είναι να ασχολούμαστε κι εμείς μ' αυτούς που ασχολούνται...
Χρειάζεται να κάνουμε μια ενδοσκόπηση, να αναζητήσουμε μέσα μας φωτιές που μόνοι μας ανάβουμε, τη στάση μας απέναντι σε ό,τι συμβαίνει και τις απαντήσεις που δε δίνουμε ή δίνουμε φειδωλά. Εάν δε γίνει αυτό, θα εξακολουθήσουμε να ασχολούμαστε με το τι είπε ο ξένος τύπος, θα περιμένουμε να μας χαϊδέψουν τα αυτιά με μικρές κολακείες για να μας "τιμωρήσουν" πάλι για κάτι που δεν κάναμε καλά. Θα μας κάνουν να αμφισβητούμε τους εαυτούς μας, μήπως και τελικά κάτι απ' όλα αυτά που λέγονται είναι αλήθεια; 
Τίποτα στην παρούσα εποχή δε χαρίζεται. Το έπαθλο των ολυμπιονικών δεν είναι το στεφάνι ελιάς αλλά η μετατροπή τους σε προϊόντα από τα οποία κάποιοι πλουτίζουν. Δε θα μπορούσε καμία προσπάθεια που θα θύμιζε εκείνο το στεφάνι (όπως στους τωρινούς Αγώνες), να χαλάσει τα σχέδια της διεθνούς υποκρισίας. Δε θα μπορούσαν τα διεθνή μέσα ενημέρωσης να δείξουν μόνο αγώνες που πραγματοποιούνται χωρίς απρόοπτα από άποψη οργάνωσης και εγκαταστάσεων. Κι αφού αυτά είναι χωρίς πρόβλημα, τι άλλο απέμεινε; Οι θεατές μας και οι αθλητές μας: Επιτέθηκαν και στα δύο. Θα ήταν ένα πολύ βαρετό θέαμα για τους θεατές των διαφημιστικών χορηγών των εκπομπών και των εφημερίδων τους. Θα ήταν πολύ αρνητικό μια τέτοια χώρα "μικροαστική" να φέρει εις πέρας κάτι που αποτελεί προνόμιο της "αριστοκρατίας"... Απώτερος στόχος: αντί να λέμε: πετύχαμε το τάδε γιατί τέτοιοι είμαστε, να λέμε: παρ' όλο που είμαστε αυτοί που είμαστε καταφέραμε να......

by Θέλω
©


Synapse home

o επιστροφή

© 2002 thelo.gr  -  All rights reserved